علاقمندان به اخبار مربوط به بلوچستان و بخش بنت از این وبلاگ دیدن فرمایند

وبلاگ خبری بخش بنت×(( بنت نیوز))×

اشعار پرویز کدخدایی - دفتر شمع خاموش

برای مشاهده تصاویر بیشتر به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

روستای موتان کوه از توابع بخش بنت در مسیر جاده فرعی بنت -نیکشهر ؛ تقریبا  در15کیلومتری شهربنت واقع شده است ... طی بارندگی های اخیر، رودخانه نزدیک این روستا ویرانی به عراضی کشاورزی و دبستان این روستا وارد کرده است...تصاویری که مشاهده می کنید از دبستان تازه تاسیس لقمان مورتان کوه است که بر اثر طغیان رودخانه رو به ویرانیست...

من خط کش و تخته سیاه را دوست دارم                  من بی الفبا هم خدا را دوست دارم

تصمیم کبری مال کبری بود آقا                         من شیشه ی همسایه ها را دوست دارم

فکرت اسیر درس و مشق و انضباط است              از من نپرسیدی که انشاء دوست دارم

حتی به شاگرد بغل دستی نگفتم                           آن خنده ها آن اخم ها را دوست دارم

بر چهره ات دود بخاری های نفتی                          آن سرفه ها آن دود ها را دوست دارم

یک روز روی میز تحریرت نوشتم                              آن کاپشن آن کفش ها را دوست دارم

می گفتم هرشب جای دل داری دستم                   آن ترکه ها آن چوب ها را دوست دارم

وقتی نوشتم روی هرخط یک جریمه                       فهمیدم آن جا نقطه ها را دوست دارم

آخر نفهمیدم چرا من بی اراده ؟                                 فردای روز جمعه ها را دوست دارم

ای کاش می شد چشم در چشمت بگویم !                    آقا اجازه من شما را دوست دارم

وطن
1) وطن رۏچِـن وطن ماهِـن خدایا
وطن نازُکْ تَـوارڃ بو پَـه ما را 

2) وطنْ آرامِشَـیْحْ جاهِـنْ پَه مـردانْ
تَنَکْ چَمّڃـنْ لـَبڃ داری پـَه مَـردان

3) عجب وَشـَّـنْ تَهی لِمْبوتَهی مَچّ
مَنی فَـرْشَـن تَهی کۏه وتَهی کـَچّ

4) تَهی نـۏد و تَهی جَمْبَـرتَـهی ساز
کجا کِـلـَّن مَنا راحت تَهی ناز

5) دِلَیْحْ یادان کَدڃـن چُـکـَّـیْحْ پَه دَنْتانْ
مَنی عِـشْکا کـَـدی سِنْدَیْحْ گـۏن لُـنْــ̈طانْ

6)گـَنۏکِـنْ دلْ پَما نَرْمڃـنْ کـَپۏتان
پَه بِچْکـَـنْدان پَما سبزڃـن بَـرۏتان

7) مَنی جنّت هـَما هُـشْکڃن دِرَچْکان
وطن پُـلّـِنْ چَه ما پُـلّڃـنْ بَچَکـّان
..........................................
8) عجـبْ گـَـزّوکـَهیرَنْ تیّ وطن جان
عجبْ شِردڃن ڌَ گارنْ تیّ وطن جان

9) تَهی جَـمْبَـرْ چَه گـۏدامان وَرَنْ شیر
تَهی عاشک چَه تیّ چَـمّانْ وَرَنْ بـیر

10) وِری وِیْری بِیوتی پولْ؛لـُـویو
عجب زڃـبا تَهی باغ وتَهی جو

11) تمنّای دل ما را تودیدی؟!
چَه مَـیْـحْ باغا گـُل وپُلّڃ نچیدی؟!

12) دل شیدا ازآن بویت چه گوید؟
اگرگوید به جز غُصِّه چه روید؟!

13) صدیقی یا عزیزی یا حبیبی
بکن رحمی بشو بر دل طبیبی

14) گـُـشُـنْ شَـیْرڃ پَه تهران وپَه شیراز
وطنْ مَـیْگنْ چَه گرگان وچَه سرباز

15) وفای زاهدانیّان پَه من گـَـنْجْ
مَنی دوری شَه تَوْ بوتـَّـه دلَـیْحْ رنج

16) گـَـنۏکـِن دل پَه ما دیداریاران
پَه ما مِهْروپَه ما برف ڌَ گاران
..............................................
17) تـَهی کوچَه مَنی یاتان دمادم!!
شَه تیّ جانا وفاداری مَـبا کم!!

18) شَپَـیْحْ دلْ نڃکشهرا بَن عجب وَشّ
نَه بُهتـان ونه غیـبَت بی نه گِرْکـَـشّ

19) گـُـشُنْ گالڃ پَه لاشاروعُمَیْری
پَه چَهْــباروپَـه بِــنْت ودَشْـتِـیاری

20) وطن وَشـِّـن پَـه هَرانسان عاقل
نَکـَـنْ دوری چَه آ کۏهانْ مَـنی دل

21) شـَـپَیْحْ اِسْتارومَهْتاپا گـَـنـۏکـُـن
تَهی نـا و تَهي وۏشانْ وَرۏکـُـــنْ

22) عجب شَرَّنْ تَهی کـۏنـَرْ تَـهی داز
کِه ایّوبا دَیَنْ گال وگـُـشَنْ راز

ایوب ایوبی

معلم چو آمد به نا گه کلاس                             چو شهری فروخفته خاموش شد

سخنهای ناگفته در مغزها                                 به لب نارسیده فراموش شد

معلم زکار مداوم مدام                                      غضبناک و فرسوده و خسته بود

جوان بود و در عنفوان شباب                            جوانی از او رخت بر بسته بود 

سکوت کلاس غم آلود را                                   صدای درشت معلم شکست

ز جا احمدک جست و بند دلش                         ازاین بی خبر بانگ ناگه گسست

بیا احمدک درس دیروز را                                  بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت

ولی احمدک درس نا خوانده بود                        به جز آنچه دیروزهمانجا شنفت 

عرق چون شتابان سرشک یتیم                        خطوط خجالت برویش نگاشت

لباس پر از وصله و ژنده اش                              به روی تن لاغرش لرزه داشت

زبانش به لکنت بیفتاد و گفت                              بنی آدم اعضای یکدیگر ند

وجودش به یکباره فریاد کرد                               که در آفرینش ز یک گوهرند

در اقلیم ما رنچ بر مردمان                                  زبان دلش گفت بی  اختیار

 چو عضوی  بدرد آورد روزگار                              دگر عضوها را نماند قرار

 تو کز ، تو کز وای یادش نبود                              جهان پیش چشمش سیه پوش شد

سرش را به سنگینی از روی شرم                     به پایین بیفکند و خاموش شد

ز اعماق مغزش به جز درد و رنج                         نمی کرد پیدا کلام دگر

در آن عمر کوتاه او خاطرش                                 نمی داد جز آن پیام دگر

ز چشم معلم شراری جهید                                 نماینده آتش خشم او

درونش پر از نفرت و کینه گشت                          غضب می درخشید درچشم او           

چرا احمد کودن بی شعور                                    معلم بگفتا به لحن گران

نخواند ی چنین درس آسان ، بگو                           مگر چیست فرق تو با دیگران

 عرق از جبین احمدک پاک کرد                              خدایا چه می گوید آموزگار

نمی بیند آیا که دراین میان                                    بود فرق ما بین دار وندار

چه گوید ؟ بگوید حقایق بلند                             به شهری که ازچشم خودبیم داشت            

بگوید که فرق است ما بین او                                و آنکس که بی حد زر و سیم داشت

به آهستگی احمد بی نوا                                     چنین زیر لب گفت با قلب چاک

که آنها بدامان مادر خوشند                                   و من بی وجودش نهم سر بخاک

به آنها جز از روی مهر و خوشی                            نگفته کسی تا کنون یک سخن

ندارند کاری بجز خورد و خواب                               به مال پدر تکیه دارند و من

من از روی اجبار و از ترس مرگ                            کشیدم از آن درس بگذشته دست

کنم با پدر پینه دوزی وکار                                      ببین دست پر پینه ام شاهد است

سخنهای او رامعلم برید                                        هنوز او سخنهای بسیار داشت

دلی از ستمکاری ظالمان                                      نژند و ستم دیده و زار داشت

معلم بکوبید پابر زمین                                          که این پیک قلبت پر  از پینه است         

به من چه که مادرزکف داده ای ؟                        به من چه که دستت پر از پینه است

یکی پیش ناظم رود با شتاب                                  به همراه خود یک فلک آورد

نماید پر از پینه پاهای او                                         به چوبی که بهر کتک آورد

دل احمد آزرده و ریش گشت                                چو او این سخن از معلم شنفت

ز چشمان او کور سویی جهید                               بیاد آمدش شعر سعدی و گفت

ببین ، یادم آمد دمی صبر کن                                تامل ، خدا را ، تامل ، دمی

تو کز محنت دیگران بی غمی                 نشاید که نامت نهند آدمی

منبع http://da3tanak.ir

محمد سعید اربابی در مورخ 22 فروردین روز سه شنبه با مردم بخش بنت دیدار کردند ..ایشان به دورترین مناطق بنت یعنی روستای مهمدان هم تشریف فرما شدند...